برر سي كوتاه دگرگوني هاي تازه در جمهوري تركيه تركيه از ديرباز همسايه ي ما بوده است و بي گمان هرگونه دگرگوني در آن مي تواند براي ما درخور توجه باشد، چرا كه از ديد امنيت ملي و وابستگي هاي اقتصادي مي تواند بر ما اثرگذار باشد. اين نوشتار بر آن است تا پيامدهاي پيروزي اسلام گرايان را تا اندازه ي ارزيابي كند.
رجب طيب اردوغان را همه كس به نام يك اسلام گرا مي شناسند كه تلاش می کند با دادن شعارهاي مردم فريب يك حكومت اسلامي در تركيه به راه بياندازد و همه ي ميراث هاي آتاترك را يك شبه بر باد دهد. چون او در پي زنده كردن آرمانهاي اسلامي است و شايد در پي برانداختن ارزش هاي جمهوري لاييك تركيه برآيد كه برآيند آن به عقب راندن جمهوري تركيه مي باشد.يك پرسش در اينجا به ياد ما مي آيد: آيا حزب عدالت و توسعه مي خواهد يا مي تواند چنين كند؟
در پاسخ به اين پرسش بايد گفت حزب عدالت و توسعه تنها در پي دادن آزادي هاي مذهبي است و نه حاكم كردن آنها، همچنانكه رجب طيب اردوغان بارها آن را آگهي داده است.
دولت او در چند سال گذشته پيوسته به دنبال همراه كردن كشورهاي اروپايي براي پيوستن به اتحاديه ي اروپا بوده است و براي برآوردن خواسته هاي ايشان تا به حال از هيچ كاري فروگذار نكرده است، از جمله: برانداختن مجازات اعدام و بسياري از اصلاحات ديگر قضايي و اقتصادي ديگر. اگر هم او از آزادي حجاب سخن و چيزهايي مانند آن سخن به ميان مي آورد، در راستاي همان آزادي هاي اجتماعي است كه اروپا مي خواهد.
جمهوري تركيه از ديرباز با اسرائيل پيوندهاي نزديكي داشته است، اما در دوره حكمراني اردوغان نه تنها اين پيوندها سست نشده است بلكه نيرومندتر هم شده است و يكي از نمودهاي آن همكاري هاي گسترده ي امنيتي با اسرائيل است. همچنين ايشان پيوندهاي نزديكي با جامعه ي يهوديان تركيه برقرار كرده است كه در نوع خود بي سابقه است. به تازگي حتي در درگيري هاي هاي منطقه اي هم نقش ميانجي امين اسراييل را بازي مي كند و نمونه اش هم خبر اسراييلي ها درباره ي ميانجي گري عبدا... گل نامزد آينده رييس جمهوري تركيه از سوي حزب عدالت و توسعه، ميان سوريه و اسراييل مي باشد.
آتش پان تركيسم و پان تورانيسم نه تنها در تركيه فروكش نكرده است، بلكه ما تماشاگر اين هستيم كه تركيه هر روز بر تلاش هاي فرهنگي و اقتصادي خود در كشورهاي آسياي ميانه و دسيسه چيني در كشور ما مي افزايد و من بر انديشه ام اين تلاش ها از پيش هم گسترده تر شده است. چرا كه تركيه در پهنه ي اقتصادي پيشرفت خوبي را بر پايه ي اندرزهاي اتحاديه ي اروپا داشته است، به گونه اي كه در هنگام زمامداري اردوغان درآمد سرانه ي ايشان به دو برابر رسيده است و در نتيجه توان اقتصادي تركيه در اين زمينه افزايش يافته است. خوب است بدانيد كه به گفته ي دنيز بايكال كه از سياستمداران ملي گراي ترك مي باشد، او پيوندهاي بسيار نزديكي با سرمايه گذاران تركيه دارد كه به او در مبارزه هاي انتخاباتي بسيار ياري رسانده اند و مي رسانند.
در پايان به اين نتيجه مي رسيم كه همكاران اردوغان گرايش هاي اسلامي خود را بيشتر در چارچوب خانواده ي خود نگه داشته اند و آنچه كه در پهنه ي اقتصاد، سياست و فرهنگ مي كنند و مي خواهند، تنها بر پايه منافع كشور و مردمشان مي باشد و در اين راستا از تمامي ملي گراها و لاييك هاي تركيه بهتر كار كرده اند و اگر اين گونه نبود در دو دوره ي پياپي انتخابات مجلس تركيه، بيشترين صندلي هاي نمايندگي را از آن حزب خود نمي كردند. از ديگر سو آنها در نهان دست از آرمان هاي پان تركيسم برنداشته اند، چون اگر اين گونه نبود تا به حال ارتش تركيه صد باره كارشان را ساخته يود ( او هميشه وفاداري خود را به اصولي كه آتاترك بنياد گذاشت فرياد زده است. اگر هم امروز كمي با كردها نرمش دارد براي فشارهاي اتحاديه ي اروپا مي باشد و نه عطوفت اسلامي!). پس به جاي اين كه از پيروزي اين اسلام نماها شادمان باشيم، بهتر است نگران باشيم. چون اين همسايه ي نازنين تا بوده اين بوده است كه در روي ما خنجر كشيده است يا با نامردمي هر چه تمامتر آن را در پشت ما فرو كرده است. چه در زمان خليفه هاي ترك زبان پيامبر! كه آن جنايت هاي خونبار را در آذربايجان آفريدند، چه در دوره ي آتاترك لاييك كه پس از رفتن رضا شاه نغمه ي جدايي آذربايجان در روزنامه هاي زمان او كوك مي شد و چه در زمان اين ليبرال هاي اسلام پناه! كه در دو رويي و نفاق رودست ندارند!