همه گيتي تن است و ايران دل

نگاهی به تاریخ ایران و ترکان عثمانی در روزگار قاجار

iranveej — Sun, 26 Apr 2009 06:48:18 GMT

"تاریخ از نظر یک فرد مترقی و اجتماعا آگاه، توصیف و تحلیل حال بر اساس تجارب گذشته، به منظور ایجاد آینده ای بهتر و پیشرفته تر می باشد" خلیل ملکی

پیش درآمد: من این نوشتار را به پاس خون همه ی شهدای میهن و برای آگاهی نسلی گرد آورده ام که هر روز با تاریخ و گذشته ی خویش بیش از پیش بیگانه می شود. نیک می دانیم، مردمی که گذشته ی خویش را فراموش کنند، باز با همان نیرنگ ها از سوی دشمنانش فریفته می شوند. به گفته ی خلیل ملکی "آنان که تاریخ را بشناسند و با قوانین حاکم بر آن آشنایی داشته باشند می توانند بر تاریخ آینده فرمان برانند" . اینک شما را فرا می خوانم به خواندن گوشه هایی از تاریخ ایران زمین که از نوشته ی فریدون آدمیت "امیرکبیر و ایران" گردآوری کرده ام.

از پشت خنجر زدن ترکان در جنگ های ایران و روسیه

در زمان ناپلئون ، در مرحله ای که روس و فرانسه متحد بودند و ایران و عثمانی هر دو با روسیه در جنگ-به ضرورت، یک نوع همکاری سیاسی اتفاقی میان شاه [ایران] و سلطان [عثمانی] بوجود آمده بود. اما دیر نپایید. دولت عثمانی با تزار پیمان صلح جداگانه ای بست (پیمان بوکارست در 28 مه 1812). شگفت آینکه به موجب ماده ی سری آن، ترکان [عثمانی] موافقت کردند برای سپاهیان روسیه که در قفقاز با ایران می جنگیدند، از خاک عثمانی اسلحه و مهمات و آذوقه فرستاده شود. این واقعیت که بر تاریخ نویسان پوشیده مانده، خشم دولت ایران را برانگیخت، عباس میرزا و وزیرش میرزا بزرگ ترکان را به خیانت و عهد شکنی محکوم ساختند و هیچگاه آن را فراموش نکردند.

پرده دری ترکان در برخورد با خانواده ی پادشاهی ایران

در سال 1236 عده ای از افراد خاندان سلطنتی از جمله حرم شاه [فتحعلی شاه قاجار] از راه ارزنه الروم به سفر حج می رفتند. اموالشان به دست پاشای آنجا تفتیش گردید و قسمتی از آن را ضبط کردند و نسبت به حرم شاه جانب حرمت و خوش همسایگی را نگاه نداشتند. ترکان حتی در امور ناچیز از شیوه ی نپرخوار و خشن خود دست بردار نبودند. عباس میرزا نخست نماینده ای به استانبول فرستاد که شکایت پیش سلطان ببرد. فرستاده اش را سرعسکر زندانی کرد. قائم مقام ناگزیر توسط نمایندگان انگلیس در ایران و عثمانی، نسبت به عمل ناهنجار سرعسکر ارزنه الروم به باب عالی اعتراض نمود و آن را منافی روابط دوستی شمرد. ایران سر پیکار نداشت. اما تدابیر به جایی نرسید و عباس میرزا با سی و پنج هزار سپاهی به سوی ارزنه الروم حمله برد و شکست سختی به شست هزار سپاهی ترکان وارد کرد. عباس میرزا عده ای از افسران انگلیسی را که در خدمت ایران بودند و حاضر نگردیدند در جنگ با عثمانی شرکت نمایند، از کار بیرون کرد. عثمانی که شکست خورد، کانینگ سفیر انگلیس در استانبول به پایمردی برخاست تا در صلح میان دو دولت توسط کند. (فراموش نکنیم که در این جنگ عباس میرزا بر بسیاری از شهرهای عثمانی مانند قارص، وان و بایزید دست یافت و محمد میرزای دولتشاه حاکم کرمانشاه در رزمگاهی دیگر بر لشکریان ترک پیروز شد و به سوی بغداد پیشروی کرد)

قائم مقام ضمن نامه ی خود به میرزا صادق وقایع نگار، در اشاره ی به نماینده ی انگلیس می نویسد: "باید... قدر این دشمنک دانای خودمان را بدانیم. سگشان صدهزار بار بر این دوستهای نادان منحوس که عیاذ با... همسایه ی ملک محروسند، شرف دارد. نه از روسم حکایت کن نه از روم..." با این همه قائم مقام در نامه ی رسمی به میرزا عبدا... خان امین الدوله چنین آشکار می کند:" خاطر آن جناب جمع باشد که ما خود هرگز شایق و مایل به نفاق و جدال نبوده و نمی باشیم. و این مطلب را دریافته ایم که جنگ و نزاع ما مایه ی خوشحالی کفره است و از هر طرف کشته شود سود کفار خواهد بود."

داستان ترکتازی به شهرهای ایران

با این همه ی این نابکاری های عثمانی سرانجام در سال 1238 نخستن پیمان نامه ی آشتی در ارزنه الروم بسته شد.اما گویا پیمان شکنی ترکان را پایانی نبود: در سال 1250 قافله ای از تجار را در خاک عثمانی غارت کردند و کالایشان را به یغما بردند. در سال 1251 ایلات مرزنشین عثمانی خوی و قطور را به باد چپاول دادند. سال بعد به فرمان والی رواندوز اطراف ارومیه مورد تاراج واقع شد. از همه بدتر داستان یورش علیرضا پاشا حاکم بغداد به محمره (خرمشهر کنونی) به سال 1253 بود. این قضیه اهمیت تاریخی دارد: زمان لشگرکشی محمد شاه به مرزهای شرقی ایران و در زمان محاصره ی هرات رخ داد. گویی پیوستگی خاصی میان حمله به محمره و لشگرکشی به سرحد خراسان وجود داشت. (یادمان نرود که فتنه ی هرات به انگیزش انگلستان رخ داد و از دیگر سو عثمانی کاری کرد تا ایران نتواند با آسوده بالی فتنه اندازان را بر سر جای خودشان بنشاند)

ببینیم اینان در خرمشهر چه کردند: لاجرم سپاه علیرضا میرزا به خرمشهر هجوم آوردند، مردمی را کشتند، متاع بازرگانان را از انبارها به چپاول بردند و زنان را به اسیری گرفته، پیروزمندانه به بغداد بازگشتند. دولت ایران توسط نماینده اش میرزا جعفرخان مشیرالدوله سخت اعتراض کرد و از دولت عثمانی ادعای خسارت و ترضیه نمود. بشنوید پاسخ ترکان را: "بندر خرمشهر از توابع بصره و بغداد و ملک ماست و رعیت خود را تنبیهی کرده ایم. اگر ثابت کردید که خرمشهر از ایران است، آنگاه از ترضیه گفتگو کنید (امیرکبیر در گردهمایی ارزنه الروم این حق را به گواهی همه رساند) شما را به خدا ببینید، پررویی و گستاخی تا چه اندازه، پس از دزدی و کشتار، یکپارچگی سرزمین شما را به چالش می کشند. سپس می گویند کاری هم که کردیم با مردم خودمان کرده ایم و به شما چه؟! اینان که با مردم خویش چنان می کردند، پیداست که با ایرانی ها چه بیدادگری هانمی کردند.

دستی به نشانه دوستی و گرزی پنهان در پشت سر، کشتار ایرانیان در کربلا

همینکه مقدمه ی تشکیل کنفرانس ارزنه الروم فراهم آمد و برخی از نمایندگان در آنجا گرد آمده بودند ، دولت عثمانی کاری کرد که از غرایب امور روزگار است: والی شهر بغداد شهر کربلا را به توپ بست و به قتل عام مردم فرمان داد. شرح آن را از زبان روبرت کرزن مامور سیاسی انگلیس بشنوید: مدتی بود شیعیان ایران در کربلا از مالیات دادن به حکومت بغداد سرپیچی می کردند و نام نجیب پاشا حاکم بغداد و ترکان را به اهانت یاد می کردند. پاشای متعصب سنی هم بر این شد که ایرانیان را به فرمانبرداری از دولت عثمانی وادارد. لشکر به کربلا فرستاد، شهر را به توپ بست، فرمان قتل عام داد و خود پشت دروازه ی شهر به نماز خواندن مشغول شد. برای هر سر بریده ی ایرانی ده شیلینگ مقرر داشته بود. ایراینان را یکسره از دم شمشیر گذراندند. از جملع برخی از خاندان سلطنتی را که به زیارت رفته بودند. سپس لشگریان ترک به تاراج شهر پرداختند و چون از ایرانیان کسی را نیافتند به سربریدن ترکان مقیم آنجا دست زدند که انعام بیشتری از جناب پاشا دریافت نمایند! شرح کشتار وحشتناک ترکان و کارهای آنان شایسته ی گفتن نیست. با این هنرنمایی نجیب پاشا بر کربلا استیلا یافت. میرزا جعفرخان مشیرالدوله می نویسد: "آنچه محقق شد نه هزار نفر را از دم تیغ گذراندند."

کانیگ فرستاده ی انگلیس در اسلامبول تلاش دارد تا عثمانی ها را در پوشاندن جنایت هایشان یاری کند تا از خشم دولت و مردم ایران بکاهد. کانینگ به پیزانی که ترجمان باشی سفارت بود چنین دستور می دهد: لازم است صارم افندی وزیر امور خارجه را دوباره ملاقات کنید و راجع به ماجرای کربلا بگویید. صلاح جویی من آن است که به نوری افندی نماینده ی ارزنه الروم دستور صادر گردد که: حمله ی به کربلا بنا به دستور باب عالی (سلطان عثمانی) صورت نگرفته، بلکه کار خود نجیب پاشا بوده است و کیفیات محلی اتخاذ چنین تدابیر فوری را ایجاب می داشته! (همین آقای فرستاده در جای دیگر می گوید:"خشم و عکس العمل او (نجیب پاشا حاکم بغداد) هم معقول و خردمندانه نبوده است!؟") همانگونه که دیدید روباه پیر بریتانیا نه تنها پا پیش ترکان عثمانی می گذاشت تا گناه نابخشودنی آن را ماست مالی کنند، بلکه در هنگامی که سپاه ایران به گرد هرات آمد، ایشان را به تاختن بر ایران فرا خواند (به گفته ی فریدون آدمیت سرود یاد مستان می داد) و هر جا هم که ترکان کم می آوردند، ابزار آشتی را فراهم و سفره ی دوستی فریبکارانه را می چید تا در زمانی دیگر شمشیر برای ایرانی ها بکشند.

این است آن ترکیه ای که امروز قبله گاه پان ترکیست ها شده است و برایش گریبان چاک می کنند. اگر کسانی هستند که هزینه جمهوری ترکیه را از ترکیه ی عثمانی جدا می کنند، بدانند که سخت در لغزش می باشند. جمهوری ترکیه نه تنها کشتار 1915 ارامنه را به دست ترکان عثمانی آدم کشی نمی داند، بلکه از آن طرفداری هم می کند. آنها امروز کردهای ایرانی تبار را به خاک و خون می کشند و به خود فروخته های انیرانی در جمهوری اران (جمهوری آذربایجان) یاری می رسانند و تا بتوانند از موش دواندن در کار ایران و آذرآبادگان خودداری نمی کنند. ترکان همان هستند که آتا ترک بهشان اندرز می داد:" ترک به جز ترک هیچ دوستی ندارد" و به هیچ پیمان و مردمگری سرسپرده و وابسته نیستند. هزینه ی آذرآبادگانی ها از ترکان جداست. یک تارموی ستارخان و باقرخان را به هزاران نامردم آدمکش مانند رجب طیب اردوغان نمی فروشیم. همزبانی آذرآبادگانی ها و ترکان هرگز برایشان برادری و هم نژادی نیاورده است. آنها که چنین می اندیشند یا خام اندیشانی هستند که گرفتار سیاست بازان شده اند یا خودفروخته هایی که اکنون درآمدشان از آناتولی می آید و در گذشته پول تو جیبی دایی جان یوسف به دادشان می رسید!

پاینده باد ایران و فر ایزدی نگهدارتان

پورپیرار یک دروغگوی گجستک

iranveej — Thu, 25 Dec 2008 09:38:18 GMT

به تازگی ناصر پورپیرار این انیرانی ایران ستیز پیشینه دار، فیلمی را به نام تختگاه هیچ کس! درباره ی تخت جمشید ساخته است و مدعی می شود این بنا هیچگاه درست نشده است و نیمه کاره رها گشته است. چرا که یهودیان که پیشتر هخامنشی ها را با پول برای آزادی خود از دست بابلی ها از استپ های روسیه فراخوانده بودند! پس از این که در می یابند هامان وزیر خشایارشا تصمیم به نابودی ایشان از کوچک تا بزرگ گرفته است، تصمیم می گیرند از خشایارشاه بخواهند تا همه ی مردم ایران و میان رودان را یکجا بکشند تا از ترس ایشان رهایی یابند!!!. از آنجا که کارگران سازنده ی تخت جمشید نیز در شمار همین مردمان بوده اند، پس هیچگاه نتوانسته اند این ساختمان را به پایان ببرند چون یهودیان همه ی کارگران را از دم تیغ گذرانده اند!!!.

چند پرسش در اینجا پیش می آید که باید از ناصر پورپیرار پرسید:

اگر این بنا همیشه نیمه کاره بوده است، چرا این همه چیزهای گرانبها از پیکره و کاسه شکسته گرفته تا رخت های گرانبهای سوخته از آنجا به دست آمده است و کدام مردم خردمندی در جهان هستند که این همه چیز پربها را در ساختمانی نیمه کاره نگهداری کنند؟ از این نشانه ها نه تنها در کاوش های باستان شناسانه بلکه در گزارش روزگار نویسان یونانی نیز بارها دیده شده است، کسانی که نه دوست ایران بودند و نه یهودی!

یهودی هایی که در دستان بابلی ها گرفتار بودند بر پایه ی کدامین نوشته و دستاویز دارای پشتوانه تاریخی و با چه سرمایه ای (فراموش نکنیم ایشان در بند بابلی ها بودند) آنها را از استپ های روسیه فراخواندند. در حالیکه اگر هم می توانستند، باید از یونانی ها یاری می خواستند که هم بسیار جنگاورتر بودند و هم نزدیکتر!؟ فراموش نکنیم که یونانی ها در برابر گرفتن پول آماده ی انجام هر کاری بودند حتی برادر کشی! بله جای شگفتی نیست چرا بنا بر گفته ی تاریخ اسپارتی ها از هخامنشی ها پول می گرفتند تا با آتنی ها بجنگند!

اگر هامان وزیر خشاریار شاه تصمیم به نابودی همه ی یهودیان گرفته بود، پس چرا مردم باید تاوانش را پس می دادند، آنهم نه تنها مردم ایران بلکه مردم میان رودان هم گرفتار این بلا گشتند!؟

اگر همه ی مردم ایران و میان رودان به دست یهودیان کشته شده بودند، آنگاه سربازان خشاریارشا و یهودیان پیروز به همراه خانواده هایشان می توانستند ساختمان کاخ ها را به پایان ببرند، آنها که نمرده بودند! خشاریارشا هم که همچنان شاه بود و نیاز به کاخ داشت، پس چرا هیچگاه در پی درست کردن کاخ ها برنیامد؟

اگر این یهودیان جای مردم ایران را پر کردند، خودشان به کجا رفتند. چرا آواره ی جهان شدند، چرا در سرزمین های آباد ایران جای نگرفتند و چرا هیچ نشان و یادگاری از آن روزگار از ایشان به جای نمانده است؟!

این گفتار دنباله دارد...

قهرمان باجگيران!

iranveej — Tue, 15 Apr 2008 05:10:18 GMT

چندي است كه در شبكه هاي ماهواره اي تماشاگر آگهي دادن حسين رضازاده به سود يكي از خانه فروشان اماراتي هستيم. اين حركت كه بسياري را برانگيخته است، پاسخ هاي طلبكارانه ي رضازاده را نيز در پي داشته است كه در نوع خود شنيدني هستند. در اين جا برخي از آنها را بازنويسي كرده ام:

" من در آخرين سالهاي ورزش قهرماني ام هستم. هنوز پاداش قهرماني در بازي هاي آسيايي را نگرفته ام. اصلا مگر من چقدر پاداش گرفته ام كه نبايد از راه تبلغات درآمدزايي كنم. آنها كه ناراحتند مرا با نعيم سليمان اوغلو و جابر سالم مقايسه كنند كه هر دو كشورشان را رها كردند و براي كشور ديگري وزنه زدند! الان سليمان اوغلو در تركيه هتل و فروشگاه زنجيره اي دارد. جابر سالم هم پس از مدال نقره ي بازيهاي آسيايي 200 ميليون پاداش دريافت كرد. اما من هنوز 25 ميليون پاداشم را نگرفته ام! بعضي ها مرا در اين وضعيت با تختي مقايسه مي كنند و با اين مقايسه مي خواهند مرا خراب كنند! اين كار اصلا درست نيست؟!"

همين بس كه او در ميان ورزشكاران ملي بيشترين پاداش را گرفته است و باز هم دو قورت ونيمش باقيست! به مردم ايران فخر مي فروشد كه پيشنهاد دندانگير بيگانگان را نپذيرفته است و براي اين كار بايد حالا حالاها دستخوش بگيرد! او شايد فراموش كرده است كه ميهن دوستي و احساس دين به مردم تنها يك وظيفه است و اگر كسي به ميهنش پشت نكرد، نه تنها لطفي نكرده است، بلكه اين كمترين كاري است كه براي مردم خويش مي تواند انجام دهد. اگر به او براي پشت نكردن به ميهنش بايد اين همه پاداش داد، پس براي جانباختگان ميهن كه بي چشم داشت جانشان را بر سر ايران گذاشتند چه بايد كنيم؟ اگر هم آن بزرگواران در ميان ما بودند فروتنانه سر به زير مي انداختند و تا دم مرگ خشنود از كرده ي خويش بودند. چرا كه ايشان تنها از براي خدا و ميهنشان پيكار مي نمودند و جان مي باختند. مانند رضا زاده ها كه تن به مفت خوري داده اند، همان بهتر كه بروند تا الگوي تن پروري و بيكارگي براي جوانان نشوند. او درباره ي درآمدزايي از راه آگهي نيز سفسطه مي كند. كسي مخالف همكاري او در ساختن پيام هاي بازرگاني نيست. درد اين است كه او براي بيگانگان و به زيان مردم خويش گام بر مي دارد و با بي شرمي هر چه بيشتر كار خود را درست و سخن ديگران را در اين باره دروغ مي شمرد.

ديگر اين كه من نمي دانم چه كسي به او نام جهان پهلوان داده است، در حالي كه او بويي از منش پهلواني نبرده است. كدام پهلواني حاضر است پولي را كه براي مردم ميهنش خرج شود، به سوي بيگانگان هدايت كند؟ كدام پهلواني به جاي كار كردن براي تامين زندگي خود، تن به گدايي و باجگيري مي دهد؟ كدام پهلواني در برابر خيانت نكردن به ميهنش درخواست دستخوش دارد؟ واي كه چه اندازه با واژه ها بي خردانه بازي مي شود! اگر رضازاده جهان پهلوان است پس شادروان تختي را چه بايد ناميد؟ رضا زاده تا به حال در چند مصيبت ياور مردم شده است؟ او براي زلزله زدگان بم چه كرده است؟ كه اكنون او را نه پهلوان كه جهان پهلوان مي خوانند! او تا كنون با چند ستمگر و زورگو به سود مردم درافتاده است؟ پهلوان، ستارخان و هزاران مشروطه خواهي بودند كه در برابر ستم محمد علي شاهي و خودكامگي قاجار با دست تهي و مردانه ايستادند و چيزي براي خويش نخواستند. نه تنها جهان پهلواني قبايي نيست كه به تن او دوخته شده باشد بلكه نام قهرمان ملي نيز براي او زيادي است.

جان كلام اين كه در كشوري كه براي كار فكري پاداش نمي دهند و هر روزه تماشاگر گريختن فرهيختگانش هستيم، بيش از اين هم نبايد اميد داشت. هنگامي كه ما رفتار ناپسند را پاداش مي دهيم، بايد هم علف هاي هرزي چون رضازاده سربرآورند. ما اين همه نيروي فرهيخته را كه مي توانند در ساماندهي كشورمان كارساز باشند مي رنجانيم تا جايي كه براي گذران زندگي روزمره ي خويش دچار دردسر مي شوند و بعد مشتي آدم بي فرهنگ را به نام ورزشكار پروار مي كنيم كه شيره ي جان مردم را بمكند. بهترين تبليغ براي ايران داشتن مردمي بافرهنگ، آسوده ياد و آزاد بال در كنار اقتصادي نيرومند است تا ما را براي همه ي جهانيان الگو نمايد. اگر قرار بود ورزشكاران براي ما آبرو بياورند، براي اتحاد جماهير شوروي مي آوردند كه در هر المپيك برايش خروارها مدال درو مي كردند. ورزش زماني خوب است كه هر ايراني با كمترين هزينه بتواند به رشته ي ورزشي دلخواهش بپردازد. نه اين كه بيشتر مردم در آرزوي داشتن يك پوشاك ورزشي خوب آه بكشند يا از پس هزينه ي نام نويسي در يك باشگاه ورزشي برنيايند. خدا كند روزي به راه راست و درست برگرديم كه اين كژ راهي و گمراهي جان و جهانمان را بر باد خواهد داد.

پاينده باد ايران و فر ايزدي نگهدارتان

برانگيختن تبارهاي ايراني، سياست رسمي ايالت متحده

iranveej — Fri, 14 Mar 2008 17:28:18 GMT

ديشب هنگامي كه به تماشاي صداي آمريكا نشسته بودم، گزارشي پخش شد كه در آن به نشست گروه كاري ايران در كنگره ي ملي آمريكا اشاره مي رفت. نشستي كه در آن نماينده ي گروه هاي قومي و ديني! در آن به سخنراني پرداخته بودند و از ستم هاي فرهنگي و اقتصادي بر خويش داد سخن داده بودند. در اين ميان نيز گروهي از ايرانيان حاضر در نشست بودند كه تاب نياورده بودند و گفته بودند كه اين كسان نه تنها دشواري هاي هم تبارهاي خويش را بزرگنمايي مي كنند بلكه خواهان جدايي سرزمين هاي خويش از ايران زمين مي باشند.

نكته اي كه در گزارش بيش از ديگر چيزها بود كه تنها با سخنرانان جدايي خواه گفتگو شد. هر چند كه ايشان هر گونه گرايش جدايي خواهانه را انكار مي كنند اما خواسته هايي داشتند كه پيامد آن در درازاي زمان زمينه هاي جدا شدن را فراهم خواهد كرد. مانند خودگرداني و رسمي شدن زبان هاي مادري و برانداختن زبان پارسي در سرزمين هاي خود. در اين ميان دم خروس زماني هويدا مي شد كه ايشان از خود به نام ملت ياد مي كردند!

صداي آمريكا با اين كه تلاش دارد خود را جدا از سياستهاي رسمي آمريكا نشان دهد اما هيچگاه نمي تواند اين حقيقت را پنهان كند كه هزينه هاي آن را دولت آمريكا مي پردازد. دولتي كه بي ترديد هيچگاه چنين هزينه اي را براي خشنودي خدا و خوشبختي ديگر مردمان جهان نمي پردازد.

اما داستان چيست و حق كجاست؟

داستان تلخ مردم ايران اين است كه اگر به ولايت فقيه باور نداشته باشند و به آيين تشيع گرايش نداشته باشند، به هيچ كجا دستشان نمي رسد و در ساختار فرمانروايي به هيچ جايگاهي نخواهند رسيد. گواه من كساني هستند كه از تبارهاي گوناگون ايراني هستند اما با دست يازيدن به اين دو ريسمان به همه جا رسيده اند. براي نمونه مي توان از احمدي نژاد آذري تبار، محسن رضايي عرب تبار و سعيد مرتضوي كرد بار ياد كرد. نگاهي هم به سياهه ي نامزدهاي اصلاح طلب رد صلاحيت شده بيندازيد كه تا دلتان بخواهد پر از نام هاي كساني است كه پارسي، مازندراني، گيلاني و لر مي باشند. در ساختار اقتصادي هم كيست كه نداند بيشتر جايگاه هاي اقتصادي را آذري تبارها پر كرده اند. آذربايجان پس از تهران قطب صنعتي ايران است و بازار تهران نيز پر از پيشه وران آذري تبار مي باشد.

احترام به حقوق تبارهاي ايراني به معني رسمي كردن زبان هاي محلي، برانداختن زبان پارسي در سرزمين هاي ايشان و برپايي فرمانروايي فدرال نمي باشد. اين ها هيچگاه تافته ي جدا بافته اي از پيراهن ايران زمين نبوده اند و نمي باشند و نخواهند بود. هر گاه جنگ و ويراني ايران را تهديد كرده است، همه ي تبارهاي ايراني جنگيده اند و اين سرزمين را با خون خود نگاه داشته اند. هيچ گوشه از كشور ما در گذشته كشوري جدا نبوده است كه امروز برخي از خود به نام ملت ياد كنند. اگر هم امروز زبان جدا دارند به دليل تجاوز و اشغال ايران زمين به دست بيگانگان در درازاي تاريخ بوده است. ما هيچ گاه ديگران را به پارسي گويي وانداشته ايم و به گواه تاريخ، پارسي ديرين ترين زبان زنده ي ايران است و ابزاري است براي همدلي و هم سخني و هم فهمي. آنها كه سخن از برانداختن زبان پارسي مي گويند، همان سياست پارسي ستيزي انگليس را دنبال مي كنند كه در شبه قاره ي هند براي برانگيختن تبارهاي هندي و جدايي در ميان ايشان، در نخستين گام تلاش نمود تا پارسي را كه ابزار همبستگي هندي ها بود از ايشان بگيرد و در برابر به گسترش زبان انگليسي پرداخت تا فرهيختگان هندي را بنده ي فرهنگي خويش نمايد. پارسي تنها يك زبان نيست بلكه فرهنگي را نمايندگي مي كند كه در نتيجه سال ها تلاش و كوشش ايرانيان پديد آمده است و مايه ي همدلي ايشان گشته است و جدا كردن تبارهاي ايراني از زبان پارسي به منزله ي گرفتن يك گنجينه ي ژرف فرهنگي و جدا نمودن ايشان از گذشته ي پرشكوه خويش مي باشد.

اينجا ايران است، زيست گاه همه ي ايرانيان. آن چيز كه مهم است برخورداري از حق شهروندي و آزادي هاي سياسي اجتماعي مي باشد. در يك حكومت مردم سالار مهم اين است كه شما جداي باورها و تبارتان بتوانيد در هر زمينه اي پيشرفت كنيد. مهم اين است كه يك كرد سني بتواند رييس جمهور ايران شود اما در برگزيدن اعضاي كابينه به او اجازه داده نشود تا بيرون از شايسته سالاري ساختارهاي قدرت را به هم كيشان يا هم تبارهاي خويش بسپارد. داشتن استاندار بلوچ در سيستان و بلوچستان مهم نيست بلكه مهم اين است كه يك بلوچ سني بتواند استاندار تهران شود و با همه ي توان براي آسايش مردم تهران بكوشد. داشتن ديدگاه هاي تنگ قومي و همه چيز را از اين دريچه نگريستن يا زاييده ي يك ذهن نادان است يا نشانه ي دزدي كه با چراغ آمده است تا گزيده تر به يغما برد آنچه را كه سركردگانش فرموده اند.

پاينده باد ايران و فر ايزدي نگهدارتان

نه به فدراليسم، آري به فرمانروايي مردم سالار

iranveej — Thu, 13 Dec 2007 06:01:18 GMT

اين روزها يكي از گزينه هايي كه براي جمهوري اسلامي مطرح مي شود، همانا فرمانروايي فدرالي مي باشد كه در آن ايران به استان هاي خودگردان ولي پيرو حكومت مركزي تبديل مي شود. استانهايي كه داراي رييس جمهور، مجلس و نيروي شهرباني مي باشند، اما در زمينه ي سياست خارجي و كارهاي لشكري و اقتصاد كلان حكومت مركزي تصميم مي گيرد. همزمان اين استانها مي توانند زبان محلي داشته باشند و به گسترش و آموزش آن بپردازند. اگر چه چنين انديشه اي در نگاه نخست بسيار دلنشين است، اما بايد ديد بستر برازنده براي چنين سامانه اي چيست و خاستگاه و بهانه ي پيدايش چنين ساختار فرمانروايي چه بوده است. نخست نگاهي مي اندازيم به كشورهايي كه امروز سامانه ي فدرالي دارند: ايالات متحده ي آمريكا، جمهوري فدرال آلمان، جمهوري فدراتيو روسيه و عراق و همچنين كشورهايي كه تا ديروز به صورت فدرالي زندگي مي كردند يا امروز ديگر اينگونه نمي خواهند مانند يوگسلاوي، پادشاهي بلژيك و چك و اسلواكي.

اين كشورها همگي چند ويژگي مشترك دارند:

يكم: از روز نخست يك كشور يكپارچه نبوده اند.
دوم: همگي سواي روسيه و چك و اسلواكي پيش از يكپارچگي كم و بيش زير پرچم بيگانه زندگي مي كرده اند.

اما دلايلي كه اين كشورها سواي عراق به هم پيوستند به دسته هاي زير تقسيم مي شوند:

هم دوستي و در كنار هم بودن مانند بلژيك، چك و اسلواكي
يكپارچگي در برابر دشمن مشترك مانند آمريكا، آلمان و يوگسلاوي
اشغال گري مانند روسيه

طبيعي است هنگامي كه چنين كشورهايي با جنان پيشينه اي به يكديگر پيوند مي خورند، فرمانروايان نمي خواهند نيروي پيشين خود را يكسره از دست بدهند و دوست دارند در ساختار نوين همچنان داراي آزادي در كار و رفتار خويش باشند و صد البته كه سامانه فدرالي گزينه بسيار برازنده اي در اين حالت مي باشد، چرا كه از يك سو هويت خويش را نگه مي دارند و از ديگر سو نيرومندتر از گذشته مي شوند. اما در مورد روسيه از آنجا كه نگه داشتن چنين سرزمين پهناوري تنها به ياري نيروي لشگري شدني نيست، مي بايست تا اندازه اي به ديگران باج داد تا روز مبادا به ياريشان بشتابند، اما از ديگر سو نيز چنان ارتشي دارند كه كسي ياراي دم زدن از جداخواهي نداشته باشد. نكته ي ديگر كه مي خواهيم به آن بپردازيم اين است كه آنچه كه كشورهاي فدرالي را يكپارچه نگه داشته است در نيروي اقتصادي فراوان و سپاه نيرومند بوده است، البته در مورد آمريكا و آلمان بايستي فرمانروايي مردم سالارانه را نيز افزود كه زمينه خشنودي همه ي مردم را براي برخورداري از آسايش و داد و آرامش فراهم مي سازد. سامانه ي مردم سالار در اين كشورها به خاطر پيشينه ي درازي كه دارد، زمينه را براي آشكار نمودن هر انديشه و فرهنگي كه يكپارچكي و آزادي را تهديد نكند به خوبي فراهم ساخته است، پس طبيعي است كه ياد گرفتن زبان مادري و جدايي خواهي ديگر به صورت عقده در نمي آيند، چرا كه در چنين ساختاري مي توانيد به راحتي ارزش فردي فرهنگي خويش را بدون ترس نگه داريد.

اما خوب است نگاهي هم به عراق بياندازيم كه دانسته نيست چرا با اين همه دگرگونگي كه با كشورهاي گفته شده دارد براي آن سامانه ي فدرالي را برگزيده اند! آنچه كه آشكار است، عراق كشوري است كه نه به خواسته ي مردمانش بلكه به اراده ي بريتانيا پديد آمد. آنهم با كندن از خاك كشورهاي ديگر. يعني هيچگاه اقوام عراقي خودشان نخواسته اند در كنار يكديگر باشند و از ديگر سو فرمانروايي يك گروه قومي مذهبي ويژه در عراق چنان بذري از كينه و نفرت كاشته است كه هر اندازه هم جلال طالباني لبخند ديپلماتيك بزند، باز مسعود بارزاني كار خودش را مي كند و از همين حالا پرچم كشور ساختگي عراق را پايين كشيده و پرچم سرزمين كرستان را بالا برده است. حكومت مركزي هم آنچنان ناتوان است كه جلوي بمب گذاري هاي پايتخت را نمي تواند بگيرد و از ديد اقتصادي نيز همين اندازه كه شكم مردم را سير كند هنر كرده است. برآمد فدراليسم در اين كشور يك چيز است: تكه تكه شدن!

در ايران نيز فدراليسم سرنوشتي بهتر از عراق نخواهد داشت اما به دلايلي ديگر. كساني كه در ايران امروز دم از فدراليسم مي زنند، بيشترشان زماني جدايي خواه بوده اند و پشتشان به پشتيباني بيگانگان گرم بوده است و هست. آنها مي دانند كه در ايران زمينه براي جدايي خواهي مناسب نيست ( به راحتي مي توان اين موضوع را از گفتارهاي پيشين دريافت). پس به جاي اين كه همه چيز را يك جا و يك شبه بخواهند، نخست به دنبال جاي پا مي گردند تا در زمان مناسب آن را سفت كنند. ايشان نخست تلاش دارند تا از اقوام ايراني با بودن همه ي داشته هاي فرهنگي تاريخي همسان ملتي جداگانه بسازند تا از اين راه شور توده ها را برانگيزانند. دوم اين كه در سايه ي حكومت محلي كم كم اهرم هاي قدرت را به دست گيرند و با آماده نمودن زيرساخت هاي مورد نياز، زمينه ي جدايي خواهي را فراهم نمايند. از همين رو مي باشد كه پاره اي از ايشان دم از يكپارچگي ايران مي زنند اما بتشان كساني مانند پيشه وري است كه پيشينه شان بر مردم روشن است و اگر زندگانيم به پايان نرسد، برايتان درباره او بيشتر خواهم نوشت.

پاينده باد ايران و فر ايزدي نگهدارتان

چرا بايد دبيره‌ي كنوني زبان پارسي را پاس بداريم؟

iranveej — Sun, 14 Oct 2007 03:30:18 GMT

ديرسالي است كه گروهي از دانشوران ما بر دبيره يا خط كنوني پارسي خرده هايي مي گيرند و درباره ي كاستي هاي آن قلم فرسايي مي نمايند. در اين نوشتار برآنيم تا همزمان با برشمردن پاره اي از فرنودهاي ايشان، روشن كنيم كه چرا بايد اين دبيره را پاس داشت و براي برطرف نمودن كاستي هاي آن چه بايد كرد.
دبيره ي كنوني پارسي ريخت دگرگون شده ي دبيره ي تازيان مي باشد كه پس از تازش ايشان به ايران به سرزمين ما راه يافت، چرا كه تا سالها خواندن و نوشتن همگان به دبيره و زبان پهلوي كه نياي پارسي دري مي باشد، شدني نبود و آنان كه در پي زنده كردن فرهنگ ايران زمين بودند، چاره نداشتند جز اين كه با ساماندهي دبيره ي تازي راهي براي نوشتن و سخن گفتن به زبان ميهني خويش بيابند و از همين روي بود كه با افزودن چهار واژ (حرف) به دبيره ي تازي و دگرگوني پاره اي از واژها مانند "ي" و برداشتن برخي ديگر مانند همزه، دبيره ي نويني را پديد آوردند. ايشان با اين كه كار ارزشمندي را انجام دادند، از يك نكته ي مهم بازماندند و آن اين بود كه در زبان تازيان نوشتن واژهاي صدادار در همه جا نياز نمي باشد و با دانستن باب هاي گوناگون و پيدا نمودن ريشه ي فعل ها مي توان به چگونگي گويش يك واژه پي برد. هر چند كه تازيان براي گويش درست واژه هاي قرآن، اعراب گذاري را پديد آوردند، اما كاربرد اين روش در نوشتارها از براي دشواري هايي كه داشت، چندان به كام مردمان خوش نيامد. اين بزرگترين و برترين فرنودي است كه از سوي برخي از دانشوران درباره ناتواني دبيره ي كنوني براي نوشتن واژه هاي پارسي گفته مي شود و در برابر براي برداشتن اين تنگنا جايگزيني دبيره ي كنوني را با دبيره ي لاتين به سان تركيه و مالزي پيشنهاد مي نمايند.
ديگر تنگنايي كه بدان اشاره مي شود، همانا يكي بودن گويش برخي از واژها مانند "ا" و "ع" مي باشد، كه پاره اي از سردرگمي ها را در هنگام نوشتن يا شنيدن پديد مي آورند.

اكنون مي پردازيم به دردسرهايي كه در پي پياده نمودن راهكار بالا پيدا مي شوند:

يكم: بي شك فرهنگ پارسي سرشار از گنجينه هاي بزرگي است كه بدون اين دبيره، دستيابي و دريافت آن بسي دشوار مي نمايد و در صورت جايگزيني دبيره ي كنوني با دبيره ي لاتين، هزينه ي هنگفتي را بايد براي برگردان اين گنجينه ي بزرگ گذاشت كه زمان بسياري خواهد برد و ما را بسيار درگير خواهد كرد، زماني كه مي بايست براي ساماندهي دستور زبان پارسي و واژه يابي براي واژه هاي بيگانه گذاشت.

دوم: به كار گيري دبيره ي لاتين بلايي را بر سر زبان پارسي مي آورد كه سال ها پيش دبيره ي تازي بر سر زبان پارسي آورد. چرا كه هم ريختي نوشتاري واژگان لاتين با واژگان پارسي، دست شما را باز مي گذارد تا بدون ترس واژگان لاتين را با همان ريخت خودشان به كار ببريد و در درازاي زمان اين كار به جايگزيني بسياري از واژگان لاتين با پارسي خواهد انجاميد. همانگونه كه بسياري از واژگان تازي براي همين هم ريختي است كه سال ها بدون دردسر در نوشتار پارسي به كار گرفته مي شوند و شما به آساني مي توانيد همانند اين بي قيدي را در ميان پارسي- انگليسي (فنگليش) نويسان ببينيد.

سوم: يافتن و ريشه يابي واژه هاي بيگانه و جايگزيني ايشان با واژه هاي پارسي هنگام به كارگيري دبيره ي لاتين بسيار دشوار خواهد شد. چرا كه ريشه ي واژه هاي تازي به آساني به دست نمي آيند مگر اين كه به همان ريخت خودشان نوشته شوند.

همانگونه كه در بالا برشمرديم، جايگزيني دبيره ي كنوني نه تنها خردمندانه نيست، بلكه كوبه هاي دهشتباري به زبان پارسي خواهد زد كه به سادگي برگشت پذير نمي باشند. در اين جا نيز همچون ديگر كارها مي بايست بهترين كارها را براي ساماندهي زبان پارسي رده بندي كرد و به فراخور هريك برايشان زمان و هزينه گذاشت.

اكنون ببينيم چه بايد بكنيم تا هر چه بيشتر به توانمندي زبان پارسي ياري رسانيم:

يكم: درست كردن واژهاي صدادار براي نوشتن درست واژه هايي كه ريشه ي پارسي دارند، درست مانند كاري كه نياكان با پديد آوردن واژهاي "پ"، "چ"، "ژ" و "گ" كردند و بر ماست كه ما نيز چون ايشان خردمندانه دست به اين كار زنيم.

دوم: ويراستن دستور زبان پارسي بر پايه ي زبان هاي پارسي باستان و پارسي پهلوي و نوشتن نرم افزاري كه پارسي گويان را در درست نوشتن اين زبان زيبا ياري دهد.

سوم: گذاشتن راهبردي فراگير براي واژه گزيني و واژه يابي در زبان پارسي كه در نوشتاري جداگانه بيشتر بدان خواهم برداخت.

چهارم: به كارگيري دبيره اي نوين بر پايه ي دبيره ي اوستا و پهلوي و همزمان با به كارگيري دبيره ي كنوني در يك زمان دراز (شايد صد ساله) تا با نگهداري گوهر پيشنيان و بدون از دست دادن ناگهاني گنجينه ي فرهنگ پارسي، دبيره اي پديد آوريم كه پاسخگوي نيازهاي زبان پارسي باشد و از ديگر سو اندك اندك گنجينه ي فرهنگ پارسي را به اين دبيره ي تازه برگردانيم. (هرچند كه اين يكي را من چندان نياز نمي بينم، چرا كه همانند همين دردسرها گريبانگير زبان هاي انگليسي و به ويژه فرانسوي هست و جالب آن كه دبيره ي اين زبانها را دست نمي زنند و جهاني هم هستند، در حاليكه زبان نيرومند آلماني با داشتن برتري بر اين زبانها و ساده نويسي بسيار، جهاني نمي باشد! و از ديگر سو بايد دانست كه فرهنگ و ادب پارسي گوهر گرانسنگي است كه نمي توان آن را با خرده فرهنگ هاي مالزي و ترك يكي دانست و از آن به آساني دست شست)

پاينده باد ايران و فر ايزدي نگهدارتان

سندی معتبر در ترک بودن نظامی گنجوی!

iranveej — Thu, 20 Sep 2007 06:46:18 GMT

دلم براي پان ترك ها مي سوزد. آخر كساني كه خانه ي باورهاي خويش را بر آب بسازند، دلسوختن هم دارند. كارشان به جايي رسيده است كه از يك سو به چنگيز و تيمور مي نازند و از سوي ديگر چنگ به فرزندان ايران ويج مي اندازند تا ايشان را از آن خويش نمايند. يكي از اين فرهيختگان ما كه از گزند ايشان در پناه نبوده است، همانا فرزانه نظامي گنجوي مي باشد كه هماره تلاش دارند وي را از براي خود بدانند. در پايين نوشتاري از مجله ي ايرانشناسي و برگرفته از تارنماي آذرگشنسب آورده ام كه فرنود پان ترك ها را در ترك بودن نظامي به زيبايي و شيوايي برگشت داده است. با هم بخوانيم:

شگفتا! که نادانی و کوراندیشی با مردمان چه ها نمی کند. امیدوارم هر روز بیشتر دست این نابخردان برای مردم دلیر آتورپاتگان (آذربایجان) رو شود. چرا که: خوش بود گر محک تجربه آید به میان، تا سیه روی شود هر که در او غش باشد

پاینده باد ایران و فر ایزدی نگهدارتان

I speak Persian, because...

iranveej — Thu, 13 Sep 2007 19:37:18 GMT

I speak Persian

The language of the lords

The lords of the Aryan kingdom

The kings who ruled the ancient world

But this was not their honor

Their real esteem was their nobility

They were the lord of justice and fairness

They taught the ethics of government to humanity

Persian kings were the symbol of wisdom

Because,

In quest of stability in their state, they found a mystery

This mystery was a simple fact

Regarding to people's believes and religions

And the right of life style selection

Persian is the language of The Great Cyrus

The rescue angle of ancient nations

A marvelous king who had lord essence in his blood

He is the symbol of humanity and honor

Yes! I speak Persian

In the name of humanity and freedom!

Viva Iran, The land of the noble lords!

در پاسخ به یاوه گویی های دشمنان ایران زمین درباره ي نوروز

iranveej — Thu, 30 Aug 2007 10:08:18 GMT

چندی است که از گوشه و کنار سخنانی درباره ی برانداختن نوروز و جایگزینی برخی از جشنهای اسلامی شنیده می شود. نیک می دانم که یاوه گویانی از این دست اسلام را دستمایه ی خویش ساخته اند تا گوهر تابناک فرهنگ ایران زمین را برشکنند. من تنها برای روشن شدن راستی ها، سخناني از امام جعفر صادق را به گفته ي بحارالانوار مي آورم تا چراغي باشد براي ناپديد كردن كورانديشي اين فرومايگان:

نوروز روزي‌ است كه خداوند در آن از انسان پيمان گرفت كه او را بپرستند و برايش همتا نگيرند و به دين فرستادگانش بگروند.
نوروز روزي ا‌ست كه خورشيد براي نخستين بار برآمد و بادهاي بارور ساز وزيد و گلهاي زمين آفريده شدند.
نوروز روزي‌ است كه در آن پيامبر براي علي در غدير خم پيمان گرفت و آنانكه آنجا بودند به پيروي از او گردن گذاشتند و خوشا به حال كسي كه آن را نگه‌داشت و بدا به حال كسي كه آن را زير پا نهاد.
نوروز روزي‌ است كه در آن علي در جنگ نهروان پيروز گشت.
نوروز روزي‌ است كه در آن قائم ما اهل بيت نمايان مي‌شود و خداوند او را بر دجال پيروز مي‌ گرداند.
نوروز روزي است كه ما در آن چشم به راه فرج می باشیم، چرا كه آن روز از براي ماست.پارسيان آن را نگاه داشتند اما شما (عرب ها) آن را از ميان برديد و اين [نوروز] نخستين روز سال [براي] پارسيان است.
نوروز روزي ا‌ست كه كشتي نوح [پس از توفان ] بر فراز كوه جودي آرام گرفت.
نوروز روزي ا‌ست كه فرشته ي پيام رسان، جبرائيل بر پيامبر اسلام فرود آمد.
نوروز روزي ا‌ست كه ابراهيم پيامبر بتهاي مردمان خود را شكست.
نوروز روزي ا‌ست كه پيامبر بزرگوار، علي را بر دوش خود بلند كرد تا بتهاي قريش را فرو ‌اندازد و درهم شكند.

شگفتا كه اين دين پيشگان، به انچه كه سال ها در مدرسه هاي ديني آموخته اند نيز باور ندارند. آنها كه با اين منطق و آهنگ سخن مي گويند به كشتن گوهر پاك ايراني آمده اند. فرصتشان ندهيم كه با ما چنين كنند.

پاينده باد ايران و فر ايزدي نگهدارتان

آيا دولت ايران طرفدار نژاد پرستي به سود پارسي ها مي باشد؟

iranveej — Tue, 28 Aug 2007 06:05:18 GMT

در پي هاي و هوي قوم گرايان و انداختن هر ستمي بر گردن پارسيان بد نديدم تا رشته گفتارهايي را دراين باره بنويسم. من در اين باره داوري را به شما وا مي گذارم و تنها ديده هاي خود را براي شما بازگو مي كنم و اين نوشتار نخستين گفتار مي باشد:

از ديدگاه كتاب هاي درسي، ما در زمان ساسانيان دچار ناداني و تاريكي بوديم تا اين كه عرب ها با اسلام ما را از شب تاريك بيرون آوردند و هخامنشي ها نماد خونخواري و بي رحمي به شمار مي روند.

آموختن زبان عربي از كلاس ششم به بعد براي همه زور مي باشد و راه گريزي نيست و در آزمون سراسري دانشگاه ها اگر در زبان عربي نمره ي خوبي نياوريد، به احتمال فراوان، بخت پذيرش را در يك رشته ي خوب، در دانشگاه هاي آبرومند پايتخت از دست مي دهيد.

گذاشتن نام هاي عربي به شدت تبليغ مي شود. براي نمونه در زادروز هر امام شيعه و در جشن هاي آييني به كساني كه نامشان با ايشان يكي مي باشد، به قيد قرعه جايزه مي دهند.

در سريال ها و داستان ها چهره هاي مثبت بيشتر نام عربي و چهره هاي منفي بيشتر نام پارسي دارند.

در صدا و سيما گويش هاي گوناگون پارسي مانند كاشاني، اصفهاني، كرماني، گيلاني، لري، افغاني و يزدي به مسخره گرفته مي شوند ولي عربي همچنان محترم است.

وزارت ارشاد پروانه ي چاپ كتاب هايي مانند "دوازده قرن سكوت" را صادر مي كند كه در آن ها يكسره و به دروغ گذشته ي پرشكوه ايران باستان، ساختگي معرفي مي شود و عرب ها را ندا دهندگان آزادي مي خوانند و تخم جدايي را در ميان ايرانيان پراكنده مي كنند. جالب اين جا است كه يكي از همين نويسنده هاي خود فروخته، وجود سلمان پارسي را هم انكار مي كند!

نه در كتاب هاي درسي و نه در رسانه ها هيچ كسي حق ندارد از كشتارها و كارهاي شرم آور عرب ها در هنگام تاختن به ايران سخن بگويد.

كساني كه در جنگ ايران و عراق ستون پنجم دشمن بودند، آزادانه مي گردند و شورش هاي خوزستان را رهبري مي كنند.

كساني مانند محمود هاشمي شاهرودي كه خانواده ي او خودشان را در عراق با افتخار سيد عرب مي ناميدند به رياست قوه ي قضاييه مي رسند و از ياران نزديك رهبري نظام به شمار مي روند.

براي جنگ افزارهايي كه توليد مي شوند نام هاي عربي بر مي گزينند كه گاهي هيچ پيوندي با اسلام ندارند مانند حوت، صاعقه، شهاب، طارق و ذوالفقار.

همه جا هنر ايراني را به نام هنر اسلامي مي خوانند و بسيار هم به آن مي بالند، جالب اين جا است كه عرب ها چيزي به نام هنر اسلامي نمي شناسند و تنها هنر عربي برايشان رسمي مي باشد!

در حاليكه برگزاري زنده ي موسيقي ايراني سال ها مي باشد كه در صدا و سيما رنگ خاموشي به خود گرفته است، در هر جشن عربي- اسلامي، گروه هاي همخوان را براي خواندن آواز به زبان عربي دعوت مي نمايند و اگر هم قرار باشد پارسي بخوانند، در دستگاه هاي آوازي عربي مي خوانند!

سريال هاي تاريخي كه در صدا و سيما ساخته شده اند به جز ميرزا كوچك خان، سربداران و يكي دو سريال ديگر، همگي درباره ي تاريخ عرب ساخته شده اند و در شمار پرهزينه ترين سريال هاي صدا و سيما مي باشند. جالب است بدانيد حتا يك فيلم سينمايي و سريال درباره ي ايران باستان ساخته نشده است! از ديگر سو تا دلتان بخواهد سريال هاي بنجل از كشورهاي عربي مي خرند و پخش مي كنند.

به حماس و حزب ا... پول مردم بيچاره را مي دهند تا آنها با ناسپاسي هر چه ناتمامتر در كتاب هاي درسي خود به جاي خليج فارس، خليج عربي بنويسند!

در رسانه هاي دولتي، از جمال عبدالناصر كه بنياد گذار ناسيوناليسم نوين عربي، پشتيبان و رواج دهنده ي نام ساختگي خليج عربي است، هميشه به نيكي ياد مي شود.

صادق خلخالي در صدد بود تا تخت جمشيد را خراب كند كه مردمان دلير مرودشت نگذاشتند و پيشنهاد مي داد تا نام خليج فارس را به خليج اسلامي برگرداند و كوروش بزرگ را آدمي همجنس گرا مي ناميد! در حالي كه شادروان، دانشمند فرزانه محمد حسين طباطبايي در تفسير سترگ الميزان او را همان ذوالقرنين مي دانست ( ايشان هيچ پيوندي با دستگاه حكومت نداشت و بزرگ مرد وارسته اي بود كه نفس حقي داشت و در پي دنيا نبود).

علی مشکینی رییس تازه درگذشته ی مجلس خبرگان درباره ی گاهشماری ایرانیان چنین می گفت: در مقايسه‌ي سال قمري با سال شمسي درمي‌يابيم كه سال قمري سرشار از رحمت الهي است و داراي روزهاي شريف، هفته‌هاي متبرك و ماه‌هاي پرفضيلت است كه يكي از آن‌ها را در سال شمسي پيدا نمي‌كنيد. تمام دارايي سال شمسي در نوروز کثافت است!

خزعلی روحانی بلندپایه شیعه در دستگاه جمهوری اسلامی نیز دیدگاهی چنین دارد: اميدواريم روز غدير به جاي نوروز عيد بزرگ ما شود در نادانی او همین بس که روز به خلافت رسیدن حضرت علي يا همان غدير خم، روز نخست فروردين است!

محمود احمدي نژاد سه سد بزرگ به نام هاي سيوند، سلمان فارسي و گلابر در ايران مي سازد تا آثار باستاني ايران پيش از اسلام را به زير آب ببرد و با ساختن راه آهن در فاصله ي كمتر از 500 متر از نقش رستم در پي نابودي آرامگاه شهرياران پارسي بر مي آيد.

در لبنان ميليون ها دلار براي خانه دار شدن عرب ها خرج مي كنند، اما چهل هزار خانواده ي كرماني در كپر زندگي مي كنند كه استاندار كرمان هزينه ي خانه دار شدن ايشان را چيزي نزديك به 10 ميليارد دلار برآورد كرده است! (شگفتا كه پارسي ها در چه رفاهي به سر مي برند!)

در حالي كه در جنوب ايران، عرب ها زنان را با بي رحمي بسيار ختنه مي كنند، صدايي از هيچ يك از دولتمردان و دين خواهان در نمي آيد.

از ديد آخوندها خواندن قرآن به عربي حتا اگر نفهمي، بسيار ثواب دارد و از پارسي خواندن آن، شما را بهره اي نمي رسد و در هر سخنراني بالاي منبر تا مي توانند واژه هاي عربي به كار مي برند.

در حالي كه واژگان حقوقي مي رفت تا همگي به پارسي تبديل شوند، پس از پيروزي انقلاب اين كار نه تنها در اين پهنه رو به خاموشي رفت، بلكه در ديگر پهنه هاي دانش نيز كمرنگ شد.

اين همه شهر و استان در ايران نام هاي پارسي داشتند كه معرب شده اند، ولي هيچ به رگ غيرت دولتمردان بر نمي خورد مانند آتورپاتگان، كژوين، سپاهان و پارس كه به ترتيب با نام هاي آذربايجان، قزوين، اصفهان و فارس جايگزين گشته اند و حتا خود خليج فارس كه نام درستش درياي پارس است.

هر ساله هزاران زن و دختر پارسي پنهاني، با زور يا فريب به امارات و كشورهاي عربي برده مي شوند و در بازارهاي امارات آشكارا فروخته مي شوند، اما دولت ايران حتا يك بار هم سفير امارات را براي اين كار احضار نكرده است و هيچ گام جدي در درون كشور براي جلوگيري از اين پديده ي مردم خوار بر نمي دارد.

در حالي كه عراق ميلياردها خسارت به ايران وارد كرده است، دولت ايران حاتم بخشي مي كند و از كيسه ي مردم ايران وام بدون برگشت به ايشان مي دهد!

پاینده باد ایران و فر ایزدی نگهدارتان